Dag 6: VALKENSBURG --> ST. PIETERSBERG, 09/09/2024, 17 KM

Goedemorgen,

Na een eerste nacht in een B&B geslapen te hebben, werd ik na een geweldig goede nachtrust (een boxspring heeft dat effect) heerlijk voor de wekker wakker.

Toen ik naar buiten keek tijdens het aankleden zag ik tot mijn teleurstelling dat de voorspelde regen toch al eerder dan verwacht diens intrede had gedaan. Toch maar even de broekspijpen aan de (tot nog toe nu) korte broek vastgemaakt. Leek me toch een wat beter idee ;)

Toen, het ontbijt. Wauw wat zag het er mooi uit. Prachtig aangekleed en alles te keus en te keur. Top!

Na het ontbijt de spullen gepakt en mezelf klaargemaakt om (in vol tenue) de regen te trotseren. Het was inmiddels opgehouden met zachtjes regenen..
Aangezien ik vanuit Strabeek naar Valkenburg liep en de route eigenlijk vanuit Strabeek wordt opgepakt, moest ik eerst nog een stuk teruglopen om weer op de route te komen. De regen sloeg me op dat stuk om de oren en omdat ik er in deze vakantie achter ben gekomen dat mijn regenjas weer opnieuw geïmpregneerd dient te worden was dat niet een hele fijne ervaring. Achja het hoort erbij. C'est ça.

Toen ik weer terug was op het punt waar ik gebleven was, stuurde de route mij op een prachtig stuk bosgebied. Qua vochtigheid leek het net of je in een semi-tropisch regenwoud liep. Erg bijzonder om zo'n hoge luchtvochtigheid mee te maken. Welkom in het Geuldal. Een geologisch monument.

Na 2 uur regen lopen werd het zelfs eindelijk droog! En heel voorzichtig kwam daarna ook zelfs de zon erdoor! Het wandelpad (of het ontbreken daarvan) zelf was wel pittig. Veel technisch afdalen op een pad die vooral bestond  uit modder en losse stenen. Op sommige stukken was er zó veel wandelpad weggespoeld door de hevige regenval in het voorjaar dat ik op sommige stukken zelfs moest richel lopen..

Na het pad (helaas wel wat keren door de enkel te zijn gegaan) overleefd te hebben, werd ik beloond door een prachtig tafereel van een schaapsherder met 3 Border Collies die met z'n vieren een losgebroken geit weer terug wilde leiden naar de kudde midden op een steile helling. Mooi gezicht!

Toen ik verder liep na het schouwspel, moest ik helaas een flink stuk (over asfalt, erg saai) omlopen omdat ook daar een compleet stuk van de route is weggevaagd door diezelfde regenval in het voorjaar (gelukkig wist ik hiervan want op het 2e VODF-adres lag een krantenknipsel van de regionale krant over dit onderwerp; dat men moet omlopen vanwege een weggevaagd deel van de route in het Zuiden).

Na het uitlopen van de asfaltweg kwam ik aan bij de noordelijke buitenrand van Maastricht( de eerste mijlpaal namelijk het bereiken van Maastricht zit in de zak!). Het was dus nog een flink stuk lopen naar het centrum en dus ook naar de St. Pietersberg. Na mijn weg zuidelijk te hebben vervolgd kwam ik 20 minuten later aan in het centrum van Maastricht! Daar nam ik in een knus tentje even het gebruikelijke krachtvoer met een warme chocolademelk met slagroom om vervolgens na het afrekenen te beginnen aan de laatste 30 minuten van de tocht naar de Sint-Pietersberg. 

Om 14:00 uur precies bereikte  ik na 500 km gelopen te hebben, de ENCI (Eerste Nederlandse Cement Industrie) - groeve. Het officiële eindpunt van het Pieterpad! Wat een avontuur en wat een ervaringen die ik allemaal weer in de zak der levenslessen kan stoppen! Ik ben ontzettend trots dat ik het geflikt hebt en ontzettend dankbaar voor alle lieve mensen die ik onderweg heb mogen ontmoeten. Zowel onderweg als op de VODF-adressen. Dank!

Na de tocht te hebben afgerond liep ik met de wind in mijn rug de afdaling van mijn nieuwe hoogtepunt tegemoet.

Restaurant / Hotel de Poshoorn

Raks