Dag 5: In de kajuit 19/06/2021 20:30

Vandaag waren we om 05:30 opgestaan om de Christofferberg te beklimmen. We wilden vroeg beginnen want het beloofde een  warme dag te worden. De Christofferberg is  de grootste berg van het eiland en is 325 meter hoog.  Om boven te komen moet je een steil pad omhoog trotseren waarbij het pad steeds verder veranderd in een rotsbeklimming dan in een wandeling. We begonnen de tocht om 07:00 uur wanneer de temperatuur nog te doen was. De tocht zelf was pittig maar het afzien was snel vergeten toen we bovenkwamen op de top. Prachtige uitzichten alom. We eindigden geen moment te vroeg om 11:00 uur want het was op dat tijdstip al dik 28 graden.

Na het beklimmen van de Christofferberg reden we door naar Watahula holes. Dit is een prachtig rotsig gebied dat eigenlijk bestaat uit stukken zeebodem die door erosie zijn uitgesleten tot een vlakke, stenen bodem. Overal rondom de Watahula hole zag je stukken versteend koraalrif in de rotsen liggen. Verder zag je stukken uitgesleten zeebodem met bubbelend water erin. Dat is zuurstofrijk water dat door de zee in de gaten wordt gespoeld en daar gevangen is door de uitgesleten gaten. Erg boeiend.

Na ons avontuur bij de Watahula holes besloten we om een biertje te drinken (ja om 12:00 uur, viva la vida )  in een lokaal tentje en daar zag ik voor het eerst in mijn leven wilde leguanen (Iguana Iguana) en suikerdiefjes (Coereba Flaveola). Ondertussen hadden we aardig trek gekregen ( we hadden alleen ontbeten rond 06:00 uur) en van een kale kip kan je natuurlijk niet plukken. Of zoals mijn moeder het zou zeggen ''Het vingertje moet niet meer tussen de tralies passen ;).

Onder dat motto zijn we naar de lokale friettent gegaan en daar lunch gehaald ( friet met saus, rijst, garnalen en pastaschelpjes) met een Amstel Bright erbij. Dat ging er goed in! Als klapper zag ik op de terugweg naar huis zelfs een Kuifcaracara ( Caracara Plancus)  hoog op de top van een cactus zitten! Wauw!

Na bootkomst (= thuiskomst) een verfrissende duik genomen en daarna heerlijk een siësta gehouden van 15:00 tot 17:00. Rond 17:30 wat gegeten, twee splinters uit mijn vingers getrokken (aandenken van de Christofferberg), troost gezocht in een paar bakkies pleûr en ben ik dan dus aan het schrijven! Hasta la pasta en tot de volgende keer!